خانه > به مناسبت بیست سالگی شرکت ایپکو

به مناسبت بیست سالگی شرکت ایپکو

بیش از 20 سال از زمانی که جلسه مهم و تاثیر گذاری در دفتر مدیریت عامل وقت گروه صنعتی ایرانخودرو به منظور تشکیل اولین پایه های استقلال در حوزه قوای محرکه تشکیل شد، می گذرد. آنروز رسیدن به یک محصول با مالکیت ایرانخودرو تفکر حاکم بر بزرگترین خودروسازی خاورمیانه بود و برای رسیدن به این منظور تلاش زیادی آغاز شده بود. داشتن یک قوای محرکه با مالکیت گروه صنعتی ایرانخودرو، یکی از مهمترین اهداف پیش رو در این مسیر بود. هر چند در نگاه اول این هدف کمی دور از دسترس قرار داشت، ولی تشکیل هسته اولیه نشان از عزم جزم مدیریتی داشت. قوای محرکه به درستی قلب تپنده خودرو می باشد و تا امروز نیز خودرو سازان زیادی هستند که در این حوزه وامدار دیگرانند.

   

نقطه اول این حرکت یافتن افرادی بود که دارای تخصص در این زمینه بودند، این افراد انگشت شمار متاسفانه به طور کامل پراکنده بودند و فعالیتهای این حوزه در آن زمان مکمل یکدیگر نبود. تشکیل شرکت تحقیقات موتور ایرانخودرو و همچنین دریافت پروانه تحقیقات در حوزه موتورهای درونسوز باعث شد تا اکثریت این گروه متخصص دور هم جمع شده و کار متمرکزی را انجام دهند.

         

 

اساتید برجسته دانشگاه و صنعت از گوشه گوشه ایران همانند شیراز، کرمان، مشهد، اصفهان، تبریز و البته تهران گرد هم آمدند و شورای عالی تحقیقات را ایجاد کردند. در راستای ایجاد دانش، فنی طرح های زیادی چه به عنوان پایان نامه های دانشجویی و چه به عنوان طرح صنعتی تعریف شد. به بهانه این طرح ها افرادی که علاقه همکاری در این حوزه را داشتند جذب این مجموعه شدند و دانش فنی اولیه ای نیز ایجاد گردید. این روش امروز نیز در اولویت کاری این شرکت قرار دارد و توانسته یکی از موفقترین الگوهای همکاری صنعت و دانشگاه را ایجاد کند.

ایجاد اولین آزمایشگاه مجهز موتور در ایران کمک کرد تا دانش فنی ارتقای دو چندان یافته و فعالیهای شرکت رویکرد عملی بیشتری بگیرد. در اواخر دهه هفتاد شمسی و با توجه به اولویت کاهش مصرف سوخت، طرح ارتقای موتور پیکان تعریف گردید. این طرح را می توان اولین چالش پیش روی این مجموعه دانست. عملی کردن دانسته های ایجاد شده در بستر یک محصول صنعتی کاری بزرگ و خطیر به نظر می رسید، همچنین شکست در این مسیر می توانست باعث نا امید شدن بخشی از گروه جوان همراه شود. لذا سعی شد قدم اول با مشارکت یک شرکت خارجی توانا در این حوزه برداشته شود. تولید این محصول باور تیم اجرایی را بالا برد و در کنار آن به نوبت طرح های دانشجویی قبلی راه به تولید باز می کردند. از مهمترین آنها طرح بستار (سرسیلندر) آلومینیومی پیکان به همراه بهینه سازی محفظه احتراق و مسیر سیال خنک کن بود. پس از فعالیت های فوق باید قدم اصلی برای رسیدن به مالکیت قوای محرکه برداشته می شد. اما تغییر مدیریت به ناگاه وقفه ای در این مسیر ایجاد کرد. خوشبختانه مدیریت بعدی نیز پس از طی زمان و آشنایی با نیازها انجام این فعالیت را تایید کرد. اما در این بین شرکت تحقیقات موتور برای رسیدن به یک شرکت رده اولی به شرکت تحقیق، طراحی و تولید موتور ایرانخودرو (ایپکو) تغییر نام داد. به همین دلیل فعالیت های مهندسی و تضمین بخشی از موتورهای تولیدی به ایپکو واگذار گردید.

      

تصویر ساختمان فعلی

آغاز طراحی موتور ملی (EF7) که قرار بود در سه مرحله و با کمک مشاوران آلمانی انجام شود را می توان نقطه عطف این ماجرا دانست. قرار بود در طراحی موتور اول همکاری مشترک اتفاق بیافتد و موتوهای بعدی حاصل تلاش متخصصین ایرانی باشد. هرچند این اتفاق کمی دیر افتاد اما وقوع آن باور را در گروه کامل کرد. گروهی که حال باید بیش از سختی مسائل پیچیده طراحی و توسعه، به فکر مشکلات ایجاد شده داخلی نیز می بود. تلاش در این راستا منافع افرادی را به خطر انداخته بود و آنها نیز در این راستا سنگ اندازی های متعددی داشتند. البته نباید از مشکلات و کارشکنی های شرکتهای خارجی و عوامل آنها در این راستا به سادگی گذشت. اما تلاش بی دریغ گروه با همیاری و حمایت دیگر ارکان گروه صنعتی ایرانخودرو توانست این محصولات را به سرمنزل مقصود برساند.

       

تحریم های خارجی فصل دیگری پر از چالش در پیش روی ایپکو و صنعت خودرو سازی قرار داد. این تحریم ها به خوبی نمایان ساخت که نمی توان بدون داشتن سازندگانی با دانش و متبحر به مالکیت برند اندیشید. این بود که ایپکو بار دیگر تصمیم گرفت تا با فرستادن تعدادی از متخصصین خود به میان سازندگان تلاش کند تا ارتقای دانشی آنان اتفاق بیافتد.

تکمیل سبد سوختی با موتور دیزل از دیگر اهداف وزارتخانه های صمت و نفت بود که توسط ایپکو انجام گردید و امروز در آغاز راه تولید انبوه قرار دارد.

         

موتور سه استوانه کم مصرف با به روز ترین فنآوریها کاری است که ایپکو در آستانه 20 سالگی در سبد تعهدات خود قرار داده است. تا بدین وسیله استانداردهای بسیار سخت گیرانه را پشت سر بگذارد.

اما شاید مهمترین سوال امروز در مورد رویکرد ایپکو در برابر تغییر ساختار قوای محرکه بر پایه سوخت فسیلی به قوای محرکه برقی است. آیا اتمام کار ایپکو فرا رسیده است؟ شرکتهای اینچنینی در دنیا به کدام سو حرکت کرده اند؟ این سوالها فارغ از اینکه آینده قوای محرکه در دنیا چیست و در ایران به کدام سو می رود معتبر است اما باید دانست که برای پاسخ به آنها باید جهت مندی قوای محرکه در بازار هدف را خوب شناخت.

در این راستا و خیلی قبل از هر یک از ارگانهای مربوطه، ایپکو طرح خودروهای دورگه پایه برق (هیبرید) را شروع کرد. این خودرو ها با ایده دو رگه سری قابلیت پیمایش 90 کیلومتر با برق شبکه و پیمایش 800 کیلومتر با کمک مولد برق داخل خودرو را دارند.

امروز و پس از 20 سال دو سوال اساسی پیش روی بنیانگذاران این شرکت می باشد، ابتدا اینکه آیا به هدف اولیه دست پیدا کرده اند؟ و بعد اینکه آینده قوای محرکه و قوای محرکه آینده چیست؟ پاسخ صحیح می تواند مسیر پیش رو را برای 20 سال بعدی شفاف کند.

به امید آینده روشن برای ایران اسلامی